Birden özleyiveriyorsunuz...

Çoktan unuttuğunuzu sandığınız ya da yalnızca bir kere karsılaştığınız

ve özlemek için yeteri kadar tanımadığınız birini

bir sabah çılgınca özleyerek uyanıyorsunuz.



Rüyalarınız, içinizdeki o gizli, esrarını ele vermez büyücü,

siz çarşaflarınızın arasında, bütün tehlikelerden uzak,

güvenle yattığınızı sandığınız bir anda, usulca ruhunuza sokulup,

sizden habersiz oralara yığılmış cephanelikleri birer birer ateşleyiveriyor.

İnfilaklarla sarsılarak uyanıyorsunuz.

Hayatınızda olmayan birini hayatınıza almak,

ona dokunmak, onun sesini duymak için

kıvranırken buluveriyorsunuz kendinizi...



Özlemek, o yakıcı istek,

bilinen her şeyi ve önem sırasını değiştiriveriyor.

Özlediğiniz ise çok uzaklarda...

Yanında olmasını istediğiniz halde yanınızda olmayan bir tek kişi,

yanınıza bile yaklaşmadan,

hatta onu özlediğinizden

ve onu istediğinizden haberdar bile olmadan,

bütün hayati,

bütün görüntüleri eritip başka kılıklara sokuyor...

Ahmet ALTAN

http://www.youtube.com/results?search_query=zeynep+casalini+dokunma+bana

Sen varken gücüm olurdu

Zaman akmadan dururdu

Hatırlasana

Hani aşk seni yormuştu

Yolun sonuna koymuştu

Dokunma bana

Şimdi eskiye döner mi?

Dönse de buna değer mi?

Cevaplasana..

İnsan aynı durur mu?

Ayrılık kolay oyun mu?

Dokunma bana

Artık ben vazgeçtim

Yalnızlığı seçtim

Her şey bitti anlasana

Dokunma bana, dokunma bana..

zeynep casalini

SAKLAMBAÇ

Belki de çok önceden gelmişti;
Ben durup bekliyordum öylece…
Bana kalsa saniyeler ağır aksak,
yelkovan hızıyla yetişecekti zamana..
Duvardaki gölgelere dalmış onu bekliyordum..
Bir kutu içine hapsetmiştim kendimi;
Mavi bir kutu…
Dünyaya kutudan bakıyordum…
Ne dediğimi, ne yaptığımı, hatta ne istediğimi bile bilmeden,
gözlerimi dikmiş onu bekliyordum…
Yaşayamadığım bir şeyi bekliyordum…
Aynı zamanda yaşamak ile yaşamamak arasında kararsız kaldığım..
Kimseye duyurmadan duymak…
Kimseye görünmeden görmek istedim seni…
Ama biliyorum ki bir kere görsem seni,
Tepemde zebellah gibi bir ben olacak...
Kaldı ki ben,
En mendebur insandan beter bir bela olacağım kendime.
Kendi kendimi yiyeceğim.
Kısır döngülerim olacak yeniden.
İsteyeceğim… isteyeceğim..
Bile bile sesini duymak, yüzünü görmek isteyeceğim.
Dokunamadığım birisin sen..
Elinden tutup sokağa çıkamadığım….
Şimdi içimde bir araba kalabalık...
Bi an bile susmuyor içimden gelen ses..
Duymak istediğim zamanlarda hiç konuşmaz ki..
Git diyor….
Gör diyor….
Söyle diyor.…
Yapma diyor….
Geçer diyor….
Heves diyor….

Ömür isfendiyaroğlu

bir gece sıcak yatağında uyurken

usulca kanına girip

bir türlü ağlayamadığın gözlerinin acısıyla uyandırıyorsa yüreğin,

her telefon çalışı ve her kapı zili

biraz olsun acıtıyorsa içindeki o yeri,

ama bir türlü açıklayamıyorsan sahip olduğun o tuhaf şüpheyi

birine hem bağlanamayıp bir türlü,

hem de reddediyorsan ona çıkan yollara gitmeyi

korkma canım

demek ki henüz aşık olmadın

sadece öyle olduğunu sanıyorsun hepsi bu

tüm sahip olduğun,

kandırıp kandırıp yüreğini yollara vurduğun,

diyorum ya güzelim hepsi bu...

ne o?

uyandın bakıyorum

gözlerin mi acıyor ağlayamamaktan...

azıcık daha sabret bitanem inan aşk değil bu...

bi asik bu kadar mi beklenir

Bekledim..Sense her zamanki mağrur tavrınla karşıma dikildin. Ne istiyorsun dedin. Vericek bi cevap yoktu. Sustum..Bekledim..Aldın başını gittin. Koşmak istedim peşinden; ayaklarım yürümedi..
Bende bekledim
Belki SEN geri dönersin diye
Sandım ki aklımı çelmiştin..Göze alamadım çünkü korkaktım..Sewdiğimi bile söyleyemedim..
Durdum öylece..Bekledim..Kalbindeki yerimde soğudu
İçlendim,mihenk taşısın hayatımın..Ben bir değirmen kanatlarımı döndüren rüzgar sen..
Ben yeryüzüyüm sen gökkkubbem..Eksildim gittiğinde..
Yinede bekledim belki benden önce SEN gelirsin diye
Katran karası gece üzerime çöktü gene..Anladım..ay ışığı yetmezmiş yüreğini aydınlatmaya..
Cesetten soğuk yüreğin, ormanlar yetmez ısıtmaya
Bekledim
Ben senindim sen ellerin
Ben hep senin olacaktım sense hep ellerin
Bekledim belki anlarsın diye; anlamadın..
Çöz artık gözlerindeki bağı körebem
Gözlerin bağlıyken hep başkalarını yakalıyor ellerin, çöz bağlarını bana gel..Bekliyor seni bu yürek kapıları ardına kadar açık..Sen olmadan hayatım hep eksik hep engel..Yıkılsın harabeye dönmüş bu kalpler..Çökmeden içime yüreğim, kurtar bu eksiklikten
Bi umut ver yeter bu yürek yine bekler
Sen bir gül…bilmezsin ömre bedel..
Bekledim..sustum…bekledim..
Gelecekse günüm yine beklerim..
Avuçlarımda biriktirdiğim gözyaşlarımı da sana veririm
Yüreğim tutsak sıkışıp kalmış yüreğine..
Belki akreple yelkovan da buluşur sen gibi benle

Yağmur işlemez artık içime seni beklediğim duraklarda
Tatlı tatlı yağar
Seni bana getirir rüyalarım kabus olmaktan çıkıp..

Bekliorum varlığımın sebebi..
Anlasana artık
Hiçliğine ölümüne sewiorum seni…

angelus

hoşgeldimmm

böle hani zamanı tutamazsın ya ellerinde...

hani böle hem bi an önce bitsin istersin bu işkence ama hem de farkındasındır bi an önce geçmesini bitmesini istediğin zaman aslında senin en değerli varlığındır.

ondan başka da kimseciklerin yoktur hani..

bunca hengamenin arasında bu yürüyen koşan seni de sürükleyen insan kalabalığında bi an durup hayatının kırmızı ışığında bakarsın kendine...

aslında hiçbi fikrin yoktur ne yöne gideceğine dair.. sadece sürükleniyorsundur diğerleriyle birlikte... aslında belki de herkes sürükleniyordur kimse nereye gideceğini bilmiyordur benim gibi diye düşünürsün... kornalar bas bas bağırır... insanlar daha yavaş hareket etmeye başlar birden.. veeeee durur...

durur herşeyy.. zaman insan o an herşey biter.. senindir artık dünyada ne istiosan...

ama bi farkla...

bomboş..

artık başağrıların yoktur...

eve geç kalmaların aman babamı yolcu edemedim, abimi göremedim annemi sevemedim

çünkü sevilicek bi anne görülücek bi abi yoktur artık...

herbişeycikler çıkmıştırr hayatından

bi an ondan da sıkılırsın..

aslında o durup bi kendini dinleyemediğin dünyan ne kadar renkliymiş anlarsın...

sonra hayatının yeşil ışığı yanar...

HOŞGELDİN YORUCU AMA GERÇEK DÜNYANAAAA....

angelus

Bir Varmış Bir Yokmuş….

Bir varmış bir yokmuş diye başlarmış tüm aşk öyküleri
Her öykünün aslı bir gözyaşı..
Bir vurgunmuş bu sevda da
Anladım tüm geceler çıkmazmış sabaha…
Hüzün delisi eder sevdan,
Tiryaki olur geceye gözlerim, sözlerim, özlemim…
Fonda bir kraliçenin nağmeleri,firuze gibi..
“Bir gün dönüp bakınca düşler içmiş olursa
yudum yudum yıllarını..”
Her yüzde sen her gözün aksinde ben…
Kirpiğin titrese hissederdim yokluğunda bile eskiden…
En acılı bakışlar işlemiş şimdi göz bebeklerimden taa yüreğime..
Kal yanımda demek bile ne kadar değerliymiş
Her insan bunu senden sonra mı fark edermiş?
Hiçbir şey yapamadan geçiyor zaman
Varlığına işliyor derdim hep yanılmışım..
Yokluğuna geçiyor başı bozuk zaman...
Böyle ruh gibi dolaşmak etrafta bana hiçç yakışmıyor…
Sensiz dünya bir bulanık, puslu gece gibi..
Varlığının düşüncesi bile yeni doğan bir gün şimdi..
Yeni bir umuda kanat çırpan kuşlar misali…
Bir aşk öyküsüymüş oysa bizimkisi
Sonu mutsuz bir sonla biten…
Ve bir varmış bir yokmuş diye başlarmış bütün aşk öyküleri
Varmışsın yokmuşsun belli değil
Ve ben şimdi
Yokluğunu bile özledim…

angelus

Yine sana üşüdüm az önce..
Yine sana ürperdi, diken diken oldu tüylerim…
Yokluğun kışı getirdi, kesin…
Yine benden gittiğin bir akşamüstü de acımıştı yüreğim..
Kucağımda gözlerimden dökülen tonlarca inci…
Gözyaşlarım bu kadar değerliymiş meğer…
Bunu bile gittiğinde öğrendim…
Gitmesi kolaydır sana bitanem..
Gitmesi kolay…
Giden sen olunca seven ben olunca, bir akşamüstü, sana gitmesi kolaydır

angelus

Gün yetmedi....

Bugün gelecektim oysa yanına...

Sana koştu dizlerim...

Ama o kadar uzaktı ki gözlerin;

Gün yetmedi sana varmaya...

angelus

Hayat Bize Mutlu Olma Şansı Vermedi

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi

Biz kendimizden başka

Herkesin üzüntüsünü üzüntümüz,

Acısını acımız yaptık.

Çünkü Dünya'nın öbür ucunda,

Hiç tanımadığımız bir insanın

Gözyaşı bile içimizi parçaladı...

Kedilere ağladık

Kuşların yasını tuttuk.

Yüreğimizin yufkalığı

Kimi zaman hayat karşısında

Bizi zayıf yaptı.

Aslında ne güzel şeydir

İnsanın insana yanması sevgili...

Ne güzeldir bilmediğin birinin derdine üzülmek ve çare aramak.

Ben bütün hayatımda hep

Üzüldüm, hep yandım..

Yaşamak ne güzeldir be sevgili

Sevinerek, severek, sevilerek,düşünerek...

ve o vazgeçilmez sancılarını duyarak hayatın….

Yılmaz GÜNEY

bi şiir işte...

Sustu dilim…
Ve görmeyi reddetti gözlerim…
Her şeye rağmen titredi ellerim..
Ve sen…
İnatla gitmeyi reddettin aklımdan…
İnadıma ortak oldu inadın…
Ben oldun bir an…
İçime kamp kurdu özlemin…
Bilmezdim ki ben ne kadar göçebeymişim…
Ben büyüdükçe kendimi tanıyamaz hale gelmişim..
En büyük nedeni seni sevmişim…
Kilitlenmiş, ezilmişim..
Susmak kolay geldi bir an,
Görmesem ne olur dedi dilim sensiz dünyayı..
Yalanmış oysa bitmemiş sözcüklerin haklılığı..
İçimde varolan binlerce aşık adını sesleniyor durmadan…
Kederden içtiğim onlarca sigara kül etti dünyamı…
Son kez görememek koydu gözlerini…
Şimdi pişman yüreğim..
Ah!!!
Ayrılığı söylemeden önce bir canım deseydi şu dilim..
Belki erirdi içindeki buzdan dağlar…
Alıştım fark edemesem de ben, hala gözlerim ağlar…
Başladı yine son film…
Demek ki artık bende gitmeliyim…
Yeniden merhaba söyleyemediğim her söze…
Ve yeniden hoşça kal öpemediğim her göze…