Tutamadın kendini. Baktın yine kaçak kaçak. Gözlerine inmişti azrail. Göremedin içindeki seni. Göremedin içindeki kendi derdini. Karardı gönlün. Sandın ki kapattın gözlerini ebediyete ve yeniden açtın sevdiğinin mahkumiyetine. Ondan böyle ölüm bakıyordu yüzün. Ondan böyle son gibi duruyordu gülüşün. Çünkü gözlerine inmişti azrail. Ve hayatın bir ucunda asılı duruyordun. Her santimde daha bir yakınlaşıyordun kurtulmaya. Kurtuldukça dibe batıyordu ellerin.. sen bugüne dek nerdeydin? Hangi masum yalanların koynunda kıvrıldı yüreğin? Ve neden hep böylesine zalim olmuştu sevdiğin.. bilemedin. Bilsen de kendine söyleyemedin. Gözlerinin açıldığı kirpiklerinin uzandığı bir tek hayal kırıklığıydı. Tutamadın ellerinle gittiği yeri.
Şimdi yeni gülüşler doğsa da yeni sabahlarda pencerene, hep kıyasla düşlerini önceki büyüyüşlerde. Süt beyaz olmasada griye döner gibi yüreğin yeni yeni.. tek bir ufuk değilmiş gördüğün, yeni ufuklar keşfettin bir tek sana doğmuş güneşlerle.. ve hayatını tümden değiştirmeye hazır bir yürek bekliyor kapında.. sen her ne kadar değişeceğine inanmasan da belki diyor yüreğin. Kaldırılabilir bir yük değil ilk defa taşıdığı. Çünkü gelip yüreğine düştü acısı, sancısı. Öyle bir dert ki çektiği kimse yardım edemez ona senden başka. Ama sen de girersen bu yükün altına birlikte ezilir narin yürekleriniz. En iyisi gözlerine bakmamak bir daha. Değişse de hayatı, birleşse de acıdan dağılmış tüm parçaları, sözlerine kanmamak bir daha. O yüzden sen bugüne dek nerdeydin demene rağmen yine, herzaman olduğu gibi, tekrar, bir daha,son defa veda edip yol almak var dilinin ucunda...ölümün ucunda.. hayatın o asılı kaldığın ucunda..

(bunu yazdıktan birkaç hafta sonra onun için evet dedim. başıma ne geleceğini, geleceğimin iyi bir gelecek olma ihtimalini bilmeden, kaybetmeyi, kazanmayı, elde etmeyi, sevmeyi, sevilmeyi, kıskanmayı kıskanılmayı ve daha bir çok duyguyu hiç kafama takmadan sadece istediğim ve istediği için evet dedim. bu o kadar güzel bir duyguymuş ki tavsiye ederim. çok mutluyum. ummadık taş baş yarar sözüne de harfiyen katılıyorum.. en ummadık insanda en ummadık duygu;huzur... gerçekten çok huzurluyum.)

AnGeLus