noluoo kii

SANIRIM ARTIK YAZAMIYORUM!!!!!
neden? mutlu olduğum için mi? acı mıydı yoksa kelimeleri önümde hizaya sokan? ben tüm hayatımı yazmak üzerine kurmayı planlarken nasıl terkeder ki beni yarı yolda? ben bu işin okulunu bile okumayı düşünürken; neden hiç içimden yazmaya dair bir istek gelmiyor? normalde şu zamanlarda oturup harıl harıl yazı yazmam çalışmam gerekirken neden boş word sayfalarına bişiler yazıp yazıp siliyorum? hadi boş word sayfalarını geçtim sadece benm olan bana özel olan bloga dahi neden boş boş bakıyorum? niye gelip gelip kaçıyor cümleler aklımdan? ya ben hayatımı kurucam bunun üzerine daha ötesi var mı?
acaba yanlış mı yapıyorum? belki de sandığım ve sandıkları kadar bilmiyorumdur bu işi. belki zaten sınavlarda çuvalliyacağmdır. belki o zaman hepten soğuyacağm yazıdan yazmaktan...
aslında içimde o kadar çok şey var ki!! aslnda o kadar şey var ki söylemek istediğim. mutluyum, daha doğrusu huzurluyum.. ama yetiyor mu? bilmiyorum. yine gelgitler başladı. "kıymetini bilmelisin" diyor ezgim.. "Kimse beni böyle sevmedi diyorsan kıymetini bilmelisin" diyor. ben elimden geleni yapmaya çalışıyorum. çıktık bir kere yola.. herkes imrenerek bakıyor, doğru.. ya benim imrenerek baktıklarım? ben doyumsuz bir insan mıyım diye düşünmeye başladım.. gerçekten ya da belki tüm insanların doğasında vardır. benim için değişmeye hazır herşeyiyle, değişti de.. elle tutulur gözle görülür bi şekilde. ama ya ben hiç değişmezsem? o böyle sürekli değişr de ben hep olduğum yerde sayarsam? yazık olmaz mı o büyüüüüüüüükkkkkk sevgiye? her zamanki gibi hçibirşey bilmiyorum. "Kıymetini bil, üzme" diyor ezgim. kıymetini biliyorum.. üzmemeye çalışıyorum.. ona baktığımda gözlerinde kendimi görüyorum.. sımsıcak aşkla dolu yapışmış sanki oraya hiçbir yere gidemez gibi. hele yakından bakınca, diğer tüm insanlar yok oluyor sanki.. bir tek bana kurulmuş bir dünya.. çok hoş..çokkkk... peki ben napıyorum? sadece gözlerinde kendimi görebilmek için gözlerine bakıyorum.. onu görebilmek için değil.. sadece kendimi görebilmek için.. "olsun" diyor "gözlerime bakta, o da yeter...".
yazamıyorum dedim ama belki de bir kere başlamak gerekiyormuş. zaten yazmaktan kastım böyle anı defteri gibi bişeyler karalamak değil. eskisi gibi hikayeler yazmak, senaryolar yazmak falan. neyse sonuna kadar okuyabilenlere teşekkür ederim.. ben gittim hoşçakalın..