Tutamadın kendini. Baktın yine kaçak kaçak. Gözlerine inmişti azrail. Göremedin içindeki seni. Göremedin içindeki kendi derdini. Karardı gönlün. Sandın ki kapattın gözlerini ebediyete ve yeniden açtın sevdiğinin mahkumiyetine. Ondan böyle ölüm bakıyordu yüzün. Ondan böyle son gibi duruyordu gülüşün. Çünkü gözlerine inmişti azrail. Ve hayatın bir ucunda asılı duruyordun. Her santimde daha bir yakınlaşıyordun kurtulmaya. Kurtuldukça dibe batıyordu ellerin.. sen bugüne dek nerdeydin? Hangi masum yalanların koynunda kıvrıldı yüreğin? Ve neden hep böylesine zalim olmuştu sevdiğin.. bilemedin. Bilsen de kendine söyleyemedin. Gözlerinin açıldığı kirpiklerinin uzandığı bir tek hayal kırıklığıydı. Tutamadın ellerinle gittiği yeri.
Şimdi yeni gülüşler doğsa da yeni sabahlarda pencerene, hep kıyasla düşlerini önceki büyüyüşlerde. Süt beyaz olmasada griye döner gibi yüreğin yeni yeni.. tek bir ufuk değilmiş gördüğün, yeni ufuklar keşfettin bir tek sana doğmuş güneşlerle.. ve hayatını tümden değiştirmeye hazır bir yürek bekliyor kapında.. sen her ne kadar değişeceğine inanmasan da belki diyor yüreğin. Kaldırılabilir bir yük değil ilk defa taşıdığı. Çünkü gelip yüreğine düştü acısı, sancısı. Öyle bir dert ki çektiği kimse yardım edemez ona senden başka. Ama sen de girersen bu yükün altına birlikte ezilir narin yürekleriniz. En iyisi gözlerine bakmamak bir daha. Değişse de hayatı, birleşse de acıdan dağılmış tüm parçaları, sözlerine kanmamak bir daha. O yüzden sen bugüne dek nerdeydin demene rağmen yine, herzaman olduğu gibi, tekrar, bir daha,son defa veda edip yol almak var dilinin ucunda...ölümün ucunda.. hayatın o asılı kaldığın ucunda..

(bunu yazdıktan birkaç hafta sonra onun için evet dedim. başıma ne geleceğini, geleceğimin iyi bir gelecek olma ihtimalini bilmeden, kaybetmeyi, kazanmayı, elde etmeyi, sevmeyi, sevilmeyi, kıskanmayı kıskanılmayı ve daha bir çok duyguyu hiç kafama takmadan sadece istediğim ve istediği için evet dedim. bu o kadar güzel bir duyguymuş ki tavsiye ederim. çok mutluyum. ummadık taş baş yarar sözüne de harfiyen katılıyorum.. en ummadık insanda en ummadık duygu;huzur... gerçekten çok huzurluyum.)

AnGeLus

İDAM

Boynumda ipek urgan, asilliğim soyumdan..

Ya da cellat geçirmiş kara bezini yüzüne; baltası da bir elinde..

Veya elektriğe mahkum bir sandalyede başımda ıslak sünger..

Hepsinde son dileğimdin..

Binlerce kez idam edildim aşkından..

Hepsinde son dileğimdin.

Gözlerim seni aradı, geç mi kaldın yoksa bütün ömrüme?

Gelmedin,

Nerelerdeydin?

Kim ne dediyse dedi sevgili..

Binlerce kez idam edilirim yine aşkından..

Ama sen yeter ki bil;

İçindeki aşkı benim öldürmediğimi...

AnGeLuS

Mavi bir gece çöker üstüme yokluğunun ertesi..

Üzüntüm gidişin değil merak etme;

Yokluğunun yaratacağı enkaz..

Yani ben..

Yani bir kere hayatım demiş bulunduğun bu beden..

Zaman yitip gitmiş oysa elden..

Gülü öpen bülbülü akbaba sanan bu gözlerden hiçbir hayır gelmez şimdi..

Sen iyisi mi terket beni..

Yalnızlığım vursun yüzüme ne çıkar?

Yine öderim diğer ödenen aşkların bedeli gibi..

Saçlarım dağılsın deryalara,

Ardından el salladığım gemilere kılavuzluk ederken..

Sen bir kez daha terkedip giderken,

Gül kokun beynime kazılı,

Gözyaşım düşer kara toprağa..

Bir çiçek filizlenir belki ardından,

Yapraklarında adımız yazılı...

Sen unutsan, ben unutsam yine de bitmez bu aşk.

Belalımızdır en azılı....

AnGeLus

istiorum seniiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

allahhhh rızasııı için görenlerin duyanların buraya haber vermesi recaa olunur.. kendisini gördüm beğendim istiyorum sevabına artık yaparsınız bişelerr nolur beaa=) biz ona kısaca Kermitli Adidas diyoruz siz ne dersiniz bilemem artıkk..=)))

bak tutuyorum sözünü

Hani derdin ya hep; “kimseye güvenme, kimseye bağlanma, kimseye inanma..” tavsiyelerin geçte olsa yerini buldu emin ol. Ben arkamdan ağlayanlara bile güvenmiyorum artık. Sahtedir belki diyorum gözlerinin yaşı, inanmıyorum. Doğru kişiye doğru zamanda doğru mu davranıyorum bilmiyorum ama belki de yanlış kişilere yanlış zamanlarda rastlıyor, yanlış şeyler söyleyip yanlış bir şekilde kendime bağlıyorum. Ne kadar yaralı olursam olayım yine de umut veren oluyorum ya da verilen. İnan bana böyle olmasını ben istemiyorum. Çoğu zaman zaten yaralıyken çıkar karşına birileri. Sıcağı sıcağına anla diye sanırım kendine yarattığın geçmişi. Ama kan revan içindeyken bile yürek yeni gelene iyi ki varsın diyebiliyor. Hele bir de tüm çabasıyla sarmaya çalışıyorsa yaralarını(büyüklüğü değil önemli olan, zaten büyükte değil) ve sana bütünüyle ömrünü sunuyorsa, her şeyim canım bile senindir diyebiliyorsa, seni her halinle kabul edip sadece onun olmanı istiyorsa ve bunun için her ne kadar çok erkende olsa, ikinizin de geçmişini silip sana geleceğini hediye ediyorsa, onun için önemli olan senin geleceğini falan hediye etmen değil de sadece sesini duymasıysa ne yapılmalıdır?
İnanmalı mıdır yeni gelene?
Herkese bir şans verilmeli diyip inanmalıdır normalde..
Ama ben tutuyorum sözünü..
Doğru zamanda doğru kişi bile olsa, olsun varsın..
Sadece iyi ki varsın diyorum..
İnanmış gibi yapıyor ama inanmıyorum..
Güvenmiş gibi yapıyor güvenmiyorum..
Çünkü aslında herkes bir şeylere geç kalmıştır, biliyorum..
O da beni sevmeye çok geç kalmış işte diyip kendimi kandırıyorum..
Tek yapmadığım şey ise; seviyormuş gibi yapmak..
Onda sadece sevmiyormuş gibi yapıp gerçekten sevmiyorum...

Angelus

Bak Artık Bir Ruhum!!

ağlama sevgili
beceremedim doyurmayı seni benle,
gitmek gerçekten gerekliydi...
üzülme sevgili,
vedaları da vardır baharların,
yaprak dökümünü yaşarsın istemesen de...
vazgeçmek için zamansızız belki de.
ama yetemediği yerde, gitmelidir sevgili.... s
açlarımı kestirmek hiç aklımdan geçmezdi.
demek ki birşeyler olmuş bana ki
senin kıyamadıklarına kıyar olmuşum.
aynaya bakamayacağım bu geceden sonra.
saçlarımı taramayacağım. s
enin dokunmaya kıyamadığına ben kıydım sevgili.
demek ki bitmiş ve aklıma gelmemişsin...
bu yüzden seni sevdiğimi sanmama rağmen gitmeliyim sevgili.
vadesi dolmuş günlerimizin sana güldüğüm, öldüğüm sana.
düşünme sevgili, düşünülmeyi haketseydim, yanında olurdum...
ve vesi yok ki... gittim, kıydım zamansız.
hangi bahanenin ardına sığınabilirim ki şimdi.
değmezim hiçbirşeye!
yalnızlığın adil değil...
ama benim ki adil sanırsam ki... ben seçtim!
yok oluşumun tarihçesinde,
bana eşlik etmiyor çok zamandır varlığın.
bu yüzden küstüm sevgili,
seni sevemeyişime inat, varlığımın hazzını yüreğime yasakladım.
artık seni koyamadığım düşüncem de, ben de yokum.
çünkü sensiz; yakan bir korum...
belki de hepsinden öte, yalnızlığını kör kuyulara haykıran,
dolunayın şahit olduğu, bir hayalet ruhum.
hala hayattayım belki de, peki sen; varlığımdan haberdar mısın?

OKAN....

(mekanın cennet olsun canım çünkü sen bir tek oraya yakışırsın)