Even In Death

"even in death".. Tim Burton'ın The Nightmare Before Christmas filminin soundtracki.. evanescence tarafndan seslendirildi. ben hayatımda bana sözleri bu kadar dokunan bir yabancı şarkı duymadım.. tavsiye ederim... sevgilisinin öldüğüne hala inanmayan bir kadının ağzından yazılmış şarkı.. ben öldüğüne inanıyorum.. sadece çok özledim...

Give me a reason to believe that you're gone

I see your shadow so

I know they're all wrong

Moonlight on the soft brown earth

It leads me to where you lay

They took you away from me but now I'm taking you home

I will stay forever here with you

My love

The softly spoken words you gave me

Even in death our love goes on

Some say I'm crazy for my love,

Oh my love

But no bonds can hold me from your side,

Oh my love

They don't know you can't leave me

They don't hear you singing to me

I will stay forever here with you

My love

The softly spoken words you gave me

Even in death our love goes on

AND I CAN'T LOVE YOU ANYMORE THAN I DO..

__People die, but real love is forever.__

YALAN AŞK

Hayallerin uzak,
Aşkın yasak,
Gözlerinin en büyük tuzak,
Sevginin haram olduğu çöle sürdüm kendimi...
Etrafımda ne yalancılar,
Ne hayalciler,
Ne aşk hırsızları,
Nede sevgi katilleri var.
Zaman öğle ile akşam arasında kalmış,
Hükümsüz bir ikindi vakti...
Gözlerim;
Ölüme 5 dakika kala seni aramakta sanki...
Bir isyan koparttım gökyüzünde..!
Bir yağmur yağdırdım çöl ortasında.
Ayaklarım çamura,
Ellerim kana,
Kalbim sana bulandı...
Kanlı ellerim seraptaki sana uzandı,
Dilim adına, Adın dilime dolandı,
Benim en zor aşkım senle olandı,
Beni benden alan senin olandı,
Benim en son nefesim senle kalandı...
Demek büyük aşkın Yalandı...
Yalandı...

OKANNN

CİLVE

Kaş üstünde yolum kesik, kaş hançer
Ölü karanlıklar uyandı..
Cilve tuzağına düştüm seher seher
Yanaklar cennete boyandı..
İliklerime girdi zehir gözler,
Zifir gözler,
Kafir gözler...

Dışı tenha insanın içi mahşer
Işığım kara kara yandı..
Bie ince işmar can damarıma neşter
Kirpik geldi ruha dayandı
Ecelime susattı iksir gözler,
Zifir gözler,
Kafir gözler...

Ömer Lütfi Mete

çok hoşuma gitti bu sözler çooookkkk.. abim sağolsun can damarıma basıp Ömer Lütfi Mete'nin "GÜLCE" kitabını almış. ewet gülce önemlidir benim için. hatta bi zamanlar kızım olursa gülce koyucam ismini bile demiştim yani. o derece.. nyse bu da o kitaptan bir şiir işte.. çok hoşuma gitti.. siz de görün istedim=))

noluoo kii

SANIRIM ARTIK YAZAMIYORUM!!!!!
neden? mutlu olduğum için mi? acı mıydı yoksa kelimeleri önümde hizaya sokan? ben tüm hayatımı yazmak üzerine kurmayı planlarken nasıl terkeder ki beni yarı yolda? ben bu işin okulunu bile okumayı düşünürken; neden hiç içimden yazmaya dair bir istek gelmiyor? normalde şu zamanlarda oturup harıl harıl yazı yazmam çalışmam gerekirken neden boş word sayfalarına bişiler yazıp yazıp siliyorum? hadi boş word sayfalarını geçtim sadece benm olan bana özel olan bloga dahi neden boş boş bakıyorum? niye gelip gelip kaçıyor cümleler aklımdan? ya ben hayatımı kurucam bunun üzerine daha ötesi var mı?
acaba yanlış mı yapıyorum? belki de sandığım ve sandıkları kadar bilmiyorumdur bu işi. belki zaten sınavlarda çuvalliyacağmdır. belki o zaman hepten soğuyacağm yazıdan yazmaktan...
aslında içimde o kadar çok şey var ki!! aslnda o kadar şey var ki söylemek istediğim. mutluyum, daha doğrusu huzurluyum.. ama yetiyor mu? bilmiyorum. yine gelgitler başladı. "kıymetini bilmelisin" diyor ezgim.. "Kimse beni böyle sevmedi diyorsan kıymetini bilmelisin" diyor. ben elimden geleni yapmaya çalışıyorum. çıktık bir kere yola.. herkes imrenerek bakıyor, doğru.. ya benim imrenerek baktıklarım? ben doyumsuz bir insan mıyım diye düşünmeye başladım.. gerçekten ya da belki tüm insanların doğasında vardır. benim için değişmeye hazır herşeyiyle, değişti de.. elle tutulur gözle görülür bi şekilde. ama ya ben hiç değişmezsem? o böyle sürekli değişr de ben hep olduğum yerde sayarsam? yazık olmaz mı o büyüüüüüüüükkkkkk sevgiye? her zamanki gibi hçibirşey bilmiyorum. "Kıymetini bil, üzme" diyor ezgim. kıymetini biliyorum.. üzmemeye çalışıyorum.. ona baktığımda gözlerinde kendimi görüyorum.. sımsıcak aşkla dolu yapışmış sanki oraya hiçbir yere gidemez gibi. hele yakından bakınca, diğer tüm insanlar yok oluyor sanki.. bir tek bana kurulmuş bir dünya.. çok hoş..çokkkk... peki ben napıyorum? sadece gözlerinde kendimi görebilmek için gözlerine bakıyorum.. onu görebilmek için değil.. sadece kendimi görebilmek için.. "olsun" diyor "gözlerime bakta, o da yeter...".
yazamıyorum dedim ama belki de bir kere başlamak gerekiyormuş. zaten yazmaktan kastım böyle anı defteri gibi bişeyler karalamak değil. eskisi gibi hikayeler yazmak, senaryolar yazmak falan. neyse sonuna kadar okuyabilenlere teşekkür ederim.. ben gittim hoşçakalın..