bi şiir işte...

Sustu dilim…
Ve görmeyi reddetti gözlerim…
Her şeye rağmen titredi ellerim..
Ve sen…
İnatla gitmeyi reddettin aklımdan…
İnadıma ortak oldu inadın…
Ben oldun bir an…
İçime kamp kurdu özlemin…
Bilmezdim ki ben ne kadar göçebeymişim…
Ben büyüdükçe kendimi tanıyamaz hale gelmişim..
En büyük nedeni seni sevmişim…
Kilitlenmiş, ezilmişim..
Susmak kolay geldi bir an,
Görmesem ne olur dedi dilim sensiz dünyayı..
Yalanmış oysa bitmemiş sözcüklerin haklılığı..
İçimde varolan binlerce aşık adını sesleniyor durmadan…
Kederden içtiğim onlarca sigara kül etti dünyamı…
Son kez görememek koydu gözlerini…
Şimdi pişman yüreğim..
Ah!!!
Ayrılığı söylemeden önce bir canım deseydi şu dilim..
Belki erirdi içindeki buzdan dağlar…
Alıştım fark edemesem de ben, hala gözlerim ağlar…
Başladı yine son film…
Demek ki artık bende gitmeliyim…
Yeniden merhaba söyleyemediğim her söze…
Ve yeniden hoşça kal öpemediğim her göze…